Όφτζιερη ήτουν η ζωή μου δίχως νόημα κανένα
τζι’ έβαλλα τα με τη μοίρα έκλαια τα χάλια μου.
Η χαρά τζιαι η αγάπη ήτουν άγνωστα σε μένα
μα ένας άντζιελος εν π’ ήρτεν τζι’ έμπην μεσ’ τ’ αγκάλια μου.

Τους αντζιέλους σου Θεέ μου, ξαναμέτρα τους, αν θέλεις
την αυλή της Παραδείσου, γύρισ’ την παθκιάν-παθκιάν
τζιαι αν έβρεις πως σου λείπει ένας, θέλω σε για να το ξέρεις
εν μεσ’ τα δικά μου αγκάλια τζιαι κρατεί μου συντροφκιάν.

Άεις τον άγγελον κοντά μου Θεέ μου σε παρακαλώ
τζιαι γλυκόλοα εγιώνι πάντα έν να του λαλώ.
Εσού είσ’ άγγελος της Παραδείσου
που μου χαρίζεις γέλιον-χαράν
το μόνο που λείπει που το κορμί σου
εν φωτοστέφανον τζι’ άσπρα φτερά.

Λονδίνο 29.4.1998