Τες κουβέντες της καρκιάς μου άκου τες νάκκον χαρώ σε
έχουν κάτι να σου πούσιν, πον’ σηκώννει αναβολήν.
Με τη σκέψην κάθε νύχτα, μεσ’ στ’ αγκάλια μου κρατώ σε
έλα μεν αρκείς τζιαι δώσ’ μου, ένα δροσερόν φιλίν.

Της καρκιάς μου οι κουβέντες εν για σένα μονηχά
θέλω σε να τες ακούσεις, τζιαι να τες καλοσκεφτείς.
Αν μου αρνηθείς, να ξέρεις μια καρκιά θα δυστυχά

τζιαι που τον ψεύτικον τον κόσμον έξερε θα σβήσ’ εφτύς.

Της καρκιάς μου οι κουβέντες, ως τη μιαν εν μετρημένες
μάθε το λέξην προς λέξην, συναφέρνουν τ’ όνομα σου.
Οι κουβέντες της καρκιάς μου εν μ’ αγάπην φορτωμένες
πάσκουν πάvτα ναύρουν τρόπον, για να μπουν μεσ’ την καρκιάν σου.

Λονδονο 25.11.1989