Είνταν πον’ τούτα τα λαμπρά
π’ άψες μεσ’ την καρκιά μου
τζι’ όπου τζι’ αν τύχει να βρεθώ
όπου τζι’ αν κάτσω ή σταθώ
είσαι στα λογικά μου;

Λεπτόν της ώρας δεν περνώ
που να μεν σ’ αθθυμούμαι
έβαλα σε μεσ’ την καρκιάν
τζι’ έχω σε πάντα συντροφκιάν
ακόμα τζιαι στον ύπνον μου
την ώρα που τζιοιμούμαι.

Για σέναν εν η σκέψη μου
για σεν τραούθκια γράφω
για σεν μεινήσκω νηστικός
τζι’ ο έρωτας μου ο μυστικός
εννά τον πάρω, υπόσχομαι
μητά μου εις τον τάφον.

Τζι’ αν τύχει τζιαι πιο γλήορα
που λλόου σου πεθάνω
όπως η μάνα το μωρό
έτσι εννά σε καρτερώ
αγάπη μου τζιειπάνω.

Λονδίνο 30.12.1987