Τα μάθκια σου τα καφεθκιά
απού την πρώτην αμμαθκιάν
που ρίψαν στα δικά μου
μηνύματα μου σύρασιν
τζιαι λαμπρατζιές επήρασιν
εφτύς τα σωθικά μου.

Σαν πρώτ’ ανταμωθήκασιν
τα μάθκια μας συντήχασιν
με της αγάπης νότα
τζιαι την καρκιά μου αρώτησα
ήνταλως τζι’ εν σε γνώρισα
εσένα φως μου πρώτα.

Σαν πρωτοσυστηθήκαμεν
τζι’ απέναντι σταθήκαμεν
έτρεμεν η ψυσιή μου
μέσα μου ένιωσα σεισμόν
τσας τζι’ έπιασεν ηλεχrρισμόν
άξιππα το κορμί μου.

Που τότες που σε γνώρισα
νύχrαν κομ’ εν εμπόρησα
να τζιοιμηθώ χορτάτα
πασκίζω τρόπον πως θα βρω
για δυο λεπτά για να σε δω
ασσέν τζιαι στα κλεφτάτα.

Λονδίνο 5.1.2002