Όπως τον ήλιον που γεννιέται, ετσ’ ανέφανες μπροστά μου
τζιαι η σκοτεινιά που είχα στην καρκιάν εφαρναντζιήστην.
Ήρτες τζι’ εξαναζωντάνεψαν τα νεκρά τα όνειρα μου
την καρκιάν μου τζιαι τη σκέψη μεσ’ τα σιέρκα σου κρατείς την.

Η λαμπάδα της καρκιάς μου εσ’ εγίνηκες γρουσή μου
τζι’ ασταμάτητα φωτίζεις της ζωής το μονοπάτιν.
Όρκον έκαμα να δώκω στην καρκιά σου τη ψυσιή μου
γιατί δώρον έκαμες μου, τη χαράν τζιαι την αγάπην.

Η χαρά τζιαι η αγάπη, που πριν νάρτεις ενν’ τά ‘ξερα
εθαρκούμουν πως τα βρίσκεις μόνο μεσ’ στα παραμύθκια.
Ήρτες τζι’ έκατσες κοντά μου σαν την άσπρην περιστέραν
η χαρά τζιαι η αγάπη εριζώσαν μεσ’ στα στήθκεια.

Έρκουνται στιγμές στ’ αλήθκεια που θαρκούμαι πως τζιοιμούμαι
τζιαι φοούμαι να ξυπνήσω, μέμπα τζι’ εν σε βρω κοντά μου.
Μ’ άμμα το σκεφτώ στ’ αλήθκεια, είντα παλαβός εν πού’μαι
αφού σ’ έχω κλειωμένην, στο μυαλόν τζιαι στην καρκιάν μου.

Στην καρκιάν μ’ εκλείωσα σε, τζι’ έχω το κλειδίν χωσμένον
τζιαι να θέλεις να μου φύεις, θα πολλο-δυσκολεφτείς.
Μ’ αλυσίδαν της αγάπης έχω τον δεσμόν διμμένον
τζι’ αν γυρέψεις να μου φύεις, σάσμε για θαφκιόν εφτύς.

Δίχα σου να ζιώ εν ημπόρω, τζιαι δηλώνω το κοφτά
αν γυρέψεις να μου φύεις, θα γινείς σαν τον κασάπην.
Πήαινν’ έβρε νεκροθάφτην, τζι’ εν θα θέλει με λεφτά
σαν του πεις ότι εγιώνι, εξεψύσιησα π’ αγάπην.

Λονδίνο 8.8.1988