Ενν η φτώσεια τζι’ η μιζέρκα που μας έσμειξεν εμάς
τζιαι τα πλούτη της καρκιάς μας ενν’ η αγάπη μονιχά.
Τα φιλιά μου τζιαι τα χάθκια θάσιεις ότι πεθυμάς
φτάννει νάχουμεν αγάπη, τζι’ ας ηζιούμεντε φτωχά.

Εμείς έχουμεντε κάτι π’ αζουλέφκουν οι πλουσίοι
έχουμεν την ευτυχίαν, τη χαράν τζιαι την αγάπην
τζιείνοι ντύνουνται ωραία, τζι’ ονομάζουνται κυρίοι
μα η καρκιά που έχουν τζιείνοι, ενν’ γορασμένη που κασάπην.

Μεν θαμπωθείς ποπέ που πλούτη, που γρουσά τζιαι μεγαλεία
ν’ αζουλέφκεις που αγάπην, ευτυχίαν τζιαι χαράν.
Ξέρει το ο κόσμος ούλλος, γράφουν το τζιαι τα βιβλία
πως ενν ψεύτιτζιη η αγάπη, που γοράζεις με ππαρά.

Η αγορασμένη αγάπη, εν αξίζει μιαν μπακκίραν
με την γνήσιον αγάπην πάσκιζε νάσαι κοντά.
Μεν πασκίσεις ευτυχίαν ν’ αγοράσεις με τη λίρα
γιατί όσην ώραν τη γοράζεις, τόσην ώραν ταγιαντά.

Λονδίνο 25.8.1988