Ο ένας για τον άλλον είμαστεν γεννημένοι
έτσι εθαρκούμουν κόρη, ακόμα ως εχτές
αμμ’ έλειψα ένα γρόνον τζι’ εβρέθης χαρτωμένη
τζι’ οι όρκοι που μου έδκιας, εφκήκασιν ψεφκιές.

Άτζιαπης εν η φτώσεια μου που σ’ εκαμεν τζι’ εδέχτης
άλλον που μεν να πάρεις, δίχα να το σκεφτείς;
Τώρ’ εν μου συντηχάννεις, τσας τζι’ είμαι εγιώ ο φταίχτης
τζι’ αντάν με δεις στη στράταν, κλώθεις κκελλέν εφτύς.

Έκαμες με τζιαι δεν έχω όρεξιν πιον να ζήσω

τζιαι φταίουν μου τα πάντα, τζιαι πλούσιοι τζιαι φτωσιοί.
Την ώραν καρτερώ την, τα μάθκια μου να κλείσω
του Χάροντα να δώκω μιαν άχαρην ψυσιήν.

Τζι’ αντάν πεθάνω τζι’ έρτουν για να με θάψουσιν
τζι’ έξω που τη ζωή σου για πάντα κλειωθώ
πέ τους πασ’ στον σταυρόν μου μόνον να γράψουσιν
η τύχη του τα φταίει που τον άφηκεν φτωχόν.