Βάσανον της καρτούλλας μου τζιαι του μυαλού μου σκέψη
κρούζω με μιαν σου αμμαθκιάν
πόσον τζιαιρόν τουτ’ η καρκιά
θαρκέσαι εν’ ν’ αντέξει;

Τ’ όνομαν σου στα σιείλη μου όπου θκιαλλάξω τ’όχω
τραβώ τα βάσανα του Ιησού
μα έθελα νάξερες τζι’ εσού
για σέναν είντα νιώθω.

Όπως ηβκαίννει τζιαι πετά ψηλά το σιελιόνιν
τζι’ απλώννει άφοα τα φτερά
νιώθω τριπλάσιον χαράν
αντάν σε δω εγιώνι.

Αν ρέξει μέρα τζι’ εν σε δω σγιον τον πελλόν παθθαίνω
να ησυχάσω δεν μπορώ
ούτε ακούω ούτε θωρώ
τζιαι πίστεψε με δεν ξέρω
μ’ αν έρκουμαι ή πηαίννω.

Δεν ημπορώ να φανταστώ δίχα σου τη ζωή μου
τζι’ αν μάθω πως θα μ’ αρνηθείς
τότε στα μαύρα να ντυθείς
τζιαι νάρτεις στην ταφή μου.

Έλα γιατ’ εννά καρτερώ που σεν μιαν φούχταν χώμα
τζι’ αν τύχει η γη να ταραχτεί
τότε τζιαμ’ ενν’ αποδειχτεί
πως σ’ αγαπώ ακόμα.

Τζιαι που τα βάθη της καρκιάς, πέ ναν’ μακαρισμένος
ν’ ακούσει η γη τζι’ ο ουρανός
ότι σ’ αγάπουν ζωντανός
κόμα τζιαι πεθαμένος.

Λονδίνο 5.3.1989