Ε,ε, Εφίλησα την τζι’ είπε μου δεν εξαναφιλήθην
ζωγράφιζεν τα σιείλη μου
μ’ είπαν της τζι’ έξι φίλοι μου
τζι’ άκουσα δεν αρνήθην.

Ε,ε, Τ’ αντζιελικόν της το κορμίν άντζιελοι το μυρώσαν
τζιείν’ τα φιλιά της εν φωθκιά
αμμ’ όσην έσιει ομορκιάν
έσιει τζιαι τόσην γλώσσαν.

Ε,ε, Εφίλουν την τζι’ ελάλεν μου να κάμνω καηρέπιν
μα πού να φανταστεί ο νους
πως είσιεν τζι’ έξι χωρκανούς
π’ έστεκαν στο νεπέπιν;

Ε,ε, Εβάφτην τζι’ εστολίστηκεν, τον νου μ’ είσιεν να χάσω
είσιεν μιαν αμμαθκιάν καφτήν
μ’ άμμα την είδα άβαφτην
χαζίριν να ξεράσω.

Ε,ε, Προξένια μου εφέρασιν για μιαν με προκοπάες
μ’ είπαν μου οι φίλοι να χαρείς
φύε Γιαννή ώσπου εν νωρίς
τζι’ έθαψεν τρεις αντράες.

Ε,ε, Ο πλάστης μου που αγαθά μας έδωκεν καμπόσα
μοιάζει η γη με ζωγραφκιάν
θκια στην γεναίκαν ομορκιάν
τζι’ ο θκιάολος τη γλώσσαν.

Ε,ε, Πόσον τζιαιρόν για πε μου βρα εννά με βασανίζεις
λαλώ σου τ’ εν θα τ’ ανεχτώ
εγιώ για σεν να ξενυχτώ
τζι’ εσού να ροχαλίζεις.