Αντζιελε των ονείρων μου τζιαι της καρκιάς μου σκέψη
άψες στα στήθκεια μου φωθκιάν
πόσον τζιαιρόν τουτ’ η καρκιά
θάρκεσαι εν ν’ αντέξει;

Σαν ανεράδα έρκεσαι τες ώρες που τζιοιμούμαι
τζιαι τρέχω σε πουτάπισον
πως ζιώ μες τον Παράδεισον
κάμνεις με τζιαι θαρκούμαι.

Το κάθε δευτερόλεπτον έχω σε στο μυαλό μου
μ’ εσού πού να το φανταστείς
ότι πως πρωταγωνιστείς
τες νύχτες στ’ όνειρο μου…

Παίζεις, γελάς, χορεύκεις μου τζιαι κάμνεις μου τσιαλήμια
τζιαι η καρκιά μου μουρμουρά
πως την ημέραν τ’ όνειρα
κάμνεις μου τα συντρίμια.

 Λονδίνο 24.3.1998