Ερέξασιν γρόνοι κοστρείς, γρόνοι χωρίς μαντάτον
που τότες που χαθήκασιν στον πόλεμον αθώοι
παιδίν τον τζιύρην, μάνα τον γυιον για νάρτει καρτερά τον
τζι’ η αγωνία αν ηζιούν τα σωθικά τους τρώει.

Σιήλια εξακόσια δέκα-εννιά (1619) άφτουν τζιερκά μ’ ελπίδα
την στράταν να φωτίζουσιν, μ’ υγείαν να στραφούσιν
στα σπίθκια τους να ζήσουσιν, σ’ ελεύθερην πατρίδα
κοντά σε τζιείνους π’ αγαπούν σε τζιείνους π’ εχτιμούσιν.

Τα Ηνωμένα Έθνη θκιουν υποσχέσεις με τον τόνον
τζιαι λαλούν θα βοηθήσουν, τάσσουν φούρνους ποξαμάθκια
μ’ εν έχουν χασημιούς να νιώσουν τζιείν’ της αγωνίας τον πόνο
τζιαι η Κύπρος εν παράγει, με πετρόλαδα, με λάδκια.

Αν είχαμεν λάδκια τζι’ εμείς, όπως τους Αραπάες
τζι’ εκάμναν πας την ράσιην μας ριάλια ούλλ’ οι ξένοι
εν θάσιεν ορφανά μωρά, να κλαίουσιν μανάες
ενν θάσιεν μ’ αγνοούμενους, με Κύπρον χωρισμένη.

20 Ιουλίου 1997