Εν δκυο σιηλιαές δύο, τζι’ ακόμα καρτερώ
τα πράματα να γίνουν σαν τον παλιόν τζιαιρόν.
Πολιτικοί ν’ αλλάξουν, να φκάλουσιν την μάσκαν
τζι’ οι Γρισκιανοί να νώσουν, ότι γιορτάζουν Πάσκαν.

Να πιουν να τραουδήσουν, ο Αλής με τον Ορέστη
να δκιώγνουσιν τες πίκρες, με το Χριστός Ανέστη.
Να παίζουσιν παιγνίθκια, Δευτέραν της Λαμπρής
τριγύρω που την λαμπρατζιάν Χασάνης τζι’ ο Χαμπής.

Πότε Θέε, θ’ αναστηθεί τζιείν’ η παλιά φιλια;
Ν’ αλλάξει τα μυαλά της η σαπιο-κοινωνία;
Πότ’ εννά ξαναδούμεντε την Κύπρον ενωμένη;
Πότ’ εννά σταματήσουσιν να συμπουρκούν οι ξένοι;

Πότε; Εννά σταματήσουμεν τους άλλους να ακούμεν
να λύσουμε το πρόβλημαν, τζι’ ειρηνικά να ζιούμεν;
Τα μίση να ξηάσουμεν, να ζιούμεν όπως τότε
πε μου τζι’ εμέναν του φτωχού,

ΠΟΤΕ ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΟΤΕ?

26.4.2002