Άη Νικόλα βοήθα με πριχού να ξεψυσιήσω
γιατ’ η καρκιά μου πεθυμά
μεσ’ στης Πεντάγυιας τα στενά
να φκω να παρπατήσω.

Πεντάγυια μου πεντάμορφη, τζι’ αν είσαι σκλαβωμένη
μαυροντυμένη στη σκλαφκιάν
μεσ’ το μυαλόν τζιαι στην καρκιάν
έχω σε φυτεμένη.

Θεέ μου δωσ’ μου δύναμην πόψε να κάμω μάγια
για να συνάξω χωρκανούς
γέρους, μεσήλικες τζιαι νιούς
πριν το μυαλόν τέλεια σαλέψει.
Πόψε ασσέν τζιαι με την σκέψην
να πάμεν πίσω στην Πεντάγυιαν.

Με της Κ.Ε.Μ. το λεωφορείον
τον Άη-Νικόλα στο πλευρόν μας
καλώ σας πόψε με φωνή
ελάτε ούλλοι οι χωρκανοί
να πάμεν στο χωρκόν μας.

Πριχού να μπούμεν στο χωρκόν ας ησταθούμεν λλίον
μεσ’ της Πεντάγυιας τα τταράφκια
με της σκέψης μας τα μμάθκια
να δούμεν το Νοσοκομείον.

Που είτουν το πιο καλλύττερον, νοσοκομείον λαλούσιν
άρωστοι π’ ούλλα τα χωρκά
τζιειμέσα τζιει ενν π’ έρκουνταν
για να θεραπευτούσιν.

Μα ας αφήκουμεν τους ασθενείς, τζιειμέσα τζιει να γειάνουν
τζιαι ας ημπούμεν του χωρκού
στ’ αριστερά, είναι το σπίτιν της Στέλλας Θεοφάνου.
Στα δεξιά αμμά στρέψετε φίλοι μου το κεφάλιν
είναι τα σπίθκια του Αγαθοπούλλου, τζιαι του γέρου του Πασχάλη.

Ξέρω ο πόθος για τον γυρισμόν άφτει σαν λαμπρατζιά.
Πεντακόσια μέτρα πιο κάτω εννα βρούμεν το σινεμά
τζιαι το κέντρον του Αντρέα του Πατζιά.
Το γήπεδον του Κεραυνού έστεκεν εις το πλευρόν του
π’ εγνώρισεν αμέτρητες δόξες εις τον τζιαιρόν του.

Προχωρούμεν πιο κάτω με πόθον στην καρκιάν μας
τζι’ εννάβρουμεν τον Άην Νικόλαν
την ωραίαν εκκλησιάν μας.

Σκοπός μου είναι να προσ παθήσω
τζιαι να ξαν’ αθθυμήσω
σε κοπέλλες τζιαι κοπέλια
τα Ξωμήλια με τους πέφκους
τζιαι την κολύμπαν του γέρου
που ελούννασιν τα πρόβατα
τζι’ εφκάλλασιν ασσιέλια.

Να ξαναπάω στα Άρμενα έχω καρκιάν καμένη
να κάτσω τζιαι στον καφενέ
του Κυρ ιάκου του Κουσπογένη
να πιω κάτι να δροσιστώ, μιαν παωμένην μ πύραν
ν’ ακουσθεί το γλυκόν πιθκιάβλιν
από τον μάστρε Βήραν

Στης Πεντάγυιας τα παράφκια, να γυρίσου μεν παρέα
με τον μουχτάρην του χωρκού, του Ευσταθίου τον Αντρέα.
Το χωρκόν μας τζι’ αν επιάσαν
τζιαι με βίαν το κρατούσιν
οι ελπίδες για επιστροφήν, δεν θα κατ αστραφούσιν.

Πεντάγυια μου πεντάμορφη, με τ’ όμορφα περβόλια
τους πέφκους σου τους πράσινους με τα γλυτζιά πινόλια
το Golf Course σου, το Τρένο σου, τζιαι το Νοσοκομείον
με την σκέψην σεργιανίζω τα στενά σου καθε λλίον.

Τον πόθον όπλον κάμνω τον τζιαι τες ελπίδες σκάγια
τον πατριωτισμόν τροφήν
για σύντομην επιστροφήν
στην όμιρθην Πεντάγυια

Turnpike Lane 4.10.1993