Εψές εγίνηκα πουλλίν στον ύπνον μου τζι’ επήα
τζιεικάσ’ τον Άη-Ντρόνικον τζιαι το χωρκόν μου εία.
Τα σπίθκια εχαλαστήκασιν, οι πέτρες εδακρύζαν
τζι’ εσαντανώθηκεν ο νους
γιατί δίχως τους χωρκανούς
οι τόποι εν αξίζουν.

Με βωβομένα τα πουλιά τζιαι ρημαγμένες στράτες
άκουα φωνές που μνήματα
που πέμπασιν μηνύματα
για τους Αντρονοιτζιάτες.

Αδέρκια όπου τζι’ αν βρίσκεστε νάσιετε στο μυαλό σας
γιατί τζειαμέ εν οι ρίζες σας, τζι’ οι τάφοι των γονιών σας.
Πρέπει οι τρόποι της επιστροφής, για να σας βασανίζουν
όμμα ζιει ο πόθος στα στήθκεια
ξανακτίζουνται τα σπίθκια τζι’ οι τόποι πρασινίζουν.

Άμμα έναν πράμαν θα σας πω που νοιώθω μεσ’ στα στήθκεια
τζιαι ούλλοι σας το ξέρετε ότι πως εν αλήθκεια.
Που τες κουβέντες π’ άκουσα, τα πράματα που είδα
έσιει καμπόσους πρόσφυγες που θάψαν την ελπίδαν.

Εμάθαν στην καλοφαΊαν, μοντέρνα ρούχα φορούν
ξεχνούν τους τόπους τους σκλαβωμένους
αφήστε τους εγκλωβισμένους
άδικα να καρτερούν.

Κάμνουν χορόν οι χωρκανοί, τζι’ έσιει π’ αντί να βοηθήσουν
η γλώσσα τους βουρά μ’ ορμήν
τζιαι βρίσκουν κάποιαν αφορμήν
για να κατηγορήσουν.

Η ελευθερία θέλει αγώνες, τζιαι να στέκεσαι κοντά της
νούσιμον νουν να κουβαλείς
τζιαι όη μόνο να λαλείς
πως είσ’ Αντρονοιτζιάτης.

Μιαν κουβένταν θα σας πω, τζιαι βάρτε την στο νουν σας
να πάρετε έναν μήνυμα πρέπει στους χωρκανούς σας.
Να ζωντανέψουν την ελπίδαν στην καρκιάν τζιαι στο μυαλό τους
αν θέλουν να ξαναστραφούν πίσω εις το χωρκόν τους.

Λοvδίvο 18.10.1998