Με δακρυσμένα μάθκια
τζιαι πόνο στην καρκιάν
είδα τον Πενταδάχτυλον μας
να βουγγά με τον καμόν μας
στου Απίλα την φωθκιάν.

Ποιού Τζιυπριώτη η καρκιά
εν πον’ να μεν ραϊσει;
Αφ’ επιστήμονες γνωστοί
είπασιν εν να γρειαστεί
πενήντα γρόνια ολόσωστα
να ξανα-πρασινήσει.

Τα όμορφα μας τα χωρκά
θωρούμεν τα κρουσμένα
κάποιοι στο ράδιον τηλεφωνούν
τζιαι τους ακούω που λαλούν
ας κρούσουν ως το ένα.

Τούτα εν λόγια άσκεφτα
του ραγισμένου κούζου
νιώθω στα στήθκεια μασιερκάν
γιατ’ εν δικά μας τα χωρκά
αέρκια μου που κρούζουν.

Εν τόποι των προγόνων μας
τζι’ αν ξένοι τα κρατούσιν
ενναρτ’ η ώρα για χορούς
πάλε με γρόνια τζιαι τζιαιρούς
δικά μας θα γινούσιν.

Λονδίνο 1. 7. 1995