Θυμάστε πριν τον πόλεμον, πριν τουν’ τες φασαρίες
είσιεν ψηλόμουττους πολλούς κυρίους τζιαι κυρίες.
Ο πόλεμος ήρτεν τζι’ άπλωσεν τα βρωμερά φτερά
τζι’ ούλλοι αναγκαστήκασιν
τζιαι αποχωριστήσκασιν
τον άτιμον ππαράν.

Η μούττη τους δεν έππεφτεν ουτ’ ίντσαν νάκκον κάτω
πουντζιήν με τα δεκάλιρα παντ’ είχασιν γεμάτον
τζιαι δεν τους έκοφτεν κουτσιήν
για τους φτωχούς πούταν καρτζιήν
ήνταλως επερνούσαν.

Ερέσσαν με καπάρτισμαν, τζι’ ούτε τους σιαιρετούσαν
τωρά πού εκατάντησαν; με δίχως τα ριάλια
τίτσηροι τζι’ αλυπόλητοι κακά, τζιαι μαύρα χάλια.

Πέφτουν πουκάτω στα δεντρά, άλουτοι, νηστιτζιοί
τώρα της φτώσειας το ψουμίν για λλόου τους εν γλυτζιήν.

Τωρά το καταλάβαμεν
έννεν καλά που κάμναμεν
λαλούν μετανιωμένα.

Μεσ’ τούν’ την ψεύτιτζιην ζωήν
τζιαι πλούσιοι τζιαι φτωσιοί
είμαστεν ούλλοι έναν.

Λονδίνο 7.12.1974