Σαν αλάρμην τα δάρκα που τα μάθκια μου τρέχουν
χαλαμάντουρα ο νους μου
που την γη τους γονιούς μου
οι αλλόπιστοι έχουν.

Στην καρκιάν μου σιειμώνας, στο μυαλό συννεφκιά
αν τζιαι φαίνεται μύθος
μασιερκά πα στο στήθος
εν η μαύρη σκλαφκιά.

Τζι’ αν δεν θέλουσιν λύση της ζωής οι κατζιοί
με της πίστης το χρώμαν
εν βαθκιά μεσ’ το χώμαν
οι ρίζες ποτζιεί.

Αγωνίστου αέρφιν, για καλλύττερες μέρες
το ηθικόν δεν γκρεμίστην
δεν σκοτώνεται η πίστη
με τα τανκς τζιαι τες σφαίρες.

Ώσπου έσιει μιαν φλόγα v’ άφτει μεσ’ στη ψυσιή μας
δεν θα γίνει χαλάλιν
θα λαλούμεν καπάλιν
τούτη η γη εν δική μας.

Τούτη η γη εν δική μας που μας πήραν με βίαν
η πίστη δεν δαμάζεται
τζι’ η γη δεν κκοτσιανιάζεται
με σκέπην προδοσίαν.

Λονδίνο 20.1.1996