Αχ γυιε μου αγνοούμενε, γυιε μου γρουσέ μου γυιε μου
ποια μοίρα εν που μου στέρησεν τζιείν’ το χαμόγελον σου;
Έναν μαντάτον πέψε μου, τζιαι πού βρίσκεσαι πε μου
τζι’ εν να πετήσω σγιον πουλλίν για νάρτω στο πλευρό σου.

Ππέφτω τες νύχτες τζι’ έρκεσαι μεσ’ τα ορώματα μου
τζιαι φέφκεις έτσι άξιππα τζιαι φύρνουμαι στο κλάμαν.
Εν μαύρη σγιον το κάρβουνον γιόκκα μου η καρκιά μου
είναι αρώσκεια αγιάτρεφτη, τουν’ το δικόν μου δράμαν.

Επήες την πατρίδα μας να την υπερασπίσεις
εφίλησες με τζι’ είπες μου γλήορα θάρτω πίσω.
Μα έσσω μας εν εστράφηκες, τζιαι ζιώ με αναμνήσεις
που το μαράζιν το πολλύν θάρκουμ’ εν να τσακρίσω.

Τ’ αντζιελικόν σου πρόσωπον όπου δικλώ θωρώ το
τζιαι η φωνή σου βρίσκεται κάθα τσιμπή στα φκια μου.
Εγιώ όσα γρόνια ρέξουσιν τον γυιον μου καρτερώ τον
έχω τον ολοζώντανον, στον νουν τζιαι στην καρκιάν μου.

Πολλοί λαλούν επέλλανα, τζι’ έχασα τα μυαλά μου
τζιαι μόνη μου παραμιλώ σγιον κάμνουσιν οι σκλάβοι.
Έσιει που με ποφέφκουσιν, τζι’ εν έρκουνται κοντά μου
μ’ όποιος δεν έχασεν παιδίν εν θα με καταλάβει.

Στέκω στο συρματόμπλεγμαν με δακρυσμένα μάθκια
τζιαι όποιον θωρώ για λλόου σου εν να τον αρωτήσω.
Κρατώ σε στ’ άψυχον χαρτίν με την καρκιάν κομμάθκια
να μάθω μόνον νέα σου, γυιε μου τζι’ ας ξεψυσιήσω.

Λοvδίvο 20.11.1997